Siliniş
İnsanlar durup boşluktan içeri bakıyorlar onlar için yeni bir şey bu. Benim için de öyle. Kaldırımlarda hızla ilerlerken önce başlarını çevirip bakıyorlar. Sonra yaklaşıyorlar. Gözlerini kırpıştırıyorlar bir rüya ya da hayal görüp görmediklerini kavramaya çalışıyorlar; duruyorlar ve soruyorlar. Sinirleniyorlar, bir cevap alamadıklarında sinirleniyorlar oyunun dışında bırakılmış çocuklar gibi öfkeleniyorlar, eş zamanlı olarak merakla bekliyorlar. Sandalyemin arkasına geçip sırtımdan bir hayal perdesi gibi geçirdikleri elleri önümdeki masaya doğru uzanıyor. Sırayla deniyorlar. Şaşkınlık nidaları artıyor. " Bu nasıl olabilir gövdesi boş bir çember öylece oturuyor." Böyle bir şeyi ömürleri boyunca görmediklerini söylüyorlar birbirlerine. Daha doğrusu sırtımdan göğsüme açılan, günden güne genişlediğini henüz bilmedikleri dairesel boşluğa bakmaktan kendilerini alamıyorlar. Onlardan gitmelerini istiyorum. Beni rahat bırakm...